ξημερώματα 23/09/12… η ώρα 2.12π.μ… παράξενο δεν έχω ύπνο…

…θέλω να γράψω ή όχι… τα συναισθήματα μου σήμερα είναι τόσο μα τόσο μπερδεμένα.

…σβήνω… γράφω… δακρύζω… δεν ξέρω τα λόγια δεν βγαίνουν… και όμως έχω τόσο πολλά που θέλω να πω… τόσα πολλά… 21 χρόνια μετά!

Είμαστε τόσο διαφορετικές… και όμως είμαστε φίλες… ῾῾κολλητές῾῾ που λέγαμε και πιο μικρές…

τόσες πολλές στιγμές… τόσα ξενύχτια… τόσες κουβέντες… διακοπές… ανεμελιά… έρωτες… και πάλι κουβέντες, προβληματισμοί… και τα χρόνια περνούσαν και μαζί με αυτά μεγαλώναμε… η ζωή της κάθεμιας έπαιρνε διαφορετική τροπή… και όμως εμείς εκεί μαζί… το καφεδάκι μας… την κουβεντούλα μας… τις στιγμές μας.

κάποιοι άνθρωποι έρχονται για να μείνουν στην ζωή μας και μένουν! Μένουν στην καρδιά σου στο μυαλό σου… είναι οι φίλοι που έχεις επιλέξει… είναι οι φίλοι που όταν πέφτεις σε σηκώνουν… που όταν γελάς, γελούν μαζί σου… μα το κυριότερο είναι ότι ακόμα και όταν δεν είναι εκεί… είναι. Είναι με έναν τρόπο που μόνο εσείς οι δύο ξέρετε…

Δεν λέω αντίο… λέω στο επανειδείν…

Καλή τύχη… είμαι εδώ… είσαι εκει… είσαι εδώ… είμαι εκεί!!