Καλημέρες – καλημέρες!!

Σήμερα, δημοσιεύουμε ένα άρθρο στο κουμπάκι που μας έστειλε μια αγαπημένη μας φίλη! Θέλησε να μοιραστεί τις σκέψεις της μαζί μας και μαζί σας!! Ελπίζουμε να το απολαύσετε!

Ξέρω ότι είναι ένα θέμα έξω από τα συνηθισμένα που μπορείτε να βρείτε στο αγαπημένο μας blog, αλλά κάτι μου έλεγε ότι έπρεπε να το γράψω.
Βαθιές σκέψεις, πολλές αναζητήσεις.

Πολλοί λένε πως δύο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα. Κατέληξα πως εγώ τα βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα.
Από την ημέρα που βλέπεις το πρώτο φως και το χαμόγελο μιας αγαπημένης γυναίκας – μητέρας να σε κρατάει στοργικά σε αυτά τα χέρια που σου προσφέρουν τόση ζεστασιά, σιγουριά και ασφάλεια, με την αγάπη να ξεχειλίζει από κάθε κύτταρο του κορμιού της, το θερμό της χαμόγελο να φωτίζει όλο σου το είναι και την απέραντη ευτυχία της στη θέα ενός μικρού θαύματος είναι το πρώτο άνοιγμα μιας πόρτας που ποτέ δε φαντάστηκες τι μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτήν.  Ο κόσμος απλώνεται μπροστά σου και η περιπέτεια ξεκινάει.

Όνειρα, σκέψεις, χαμόγελο, κλάμα, περιπέτεια, αναζήτηση, μάθηση, αγάπη….. Εκατομμύρια στιγμές, μέχρι που έρχεται και η ώρα της επιλογής. Δύσκολο πράγμα. Η παραμικρή επιλογή είναι λόγος να σου αλλάξει τη ζωή.
Κι έτσι τις πολλές φορές βρίσκεσαι σε ένα χώρο γεμάτο πόρτες. Μικρές και μεγάλες, στενές ή φαρδιές, κοντές, ψηλές, με διάφορα χρώματα και σχέδια ή άλλοτε απλές και μονότονες. Πόρτες που πρέπει να ανοίξεις. Πόρτες που οι περισσότερες δεν έχουν καν κλειδαρότρυπα για να δεις τί κρύβεται πίσω από αυτήν ή και να έχουν, είναι τόσο μικρές που σπάνια διακρίνεις. Και το κυριότερο, το άνοιγμα της κάθε πόρτας είναι μοναδικό.

Έτσι επιλέγεις μία. Μπαίνεις σε ένα χώρο πρωτόγνωρο και αυτομάτως κλείνει η πόρτα πίσω σου. Όλα μοιάζουν ονειρικά γιατί εκτός του ότι επέλεξες την ομορφότερη απ’ όλες, αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στο χώρο που πραγματικά ανήκεις.  Είναι ο δικός σου παράδεισος με τα δικά σου θέλω και τις δικές σου ανάγκες. Γελάς και είσαι ευτυχής ώσπου έρχεται η στιγμή που έχεις εξερευνήσει κάθε σπιθαμή και πρέπει να προχωρήσεις λίγο παραπέρα. Έτσι ανοίγεις και άλλη, και άλλη μία, ακόμα άλλη μία και ούτω κάθ’ εξής. Βιώνεις καταστάσεις που σε κάνουν να πετάς στα σύννεφα ή καταστάσεις που ζητάς απεγνωσμένα να βρεις μια πόρτα ώστε να βγεις από αυτήν. Γνωρίζεις ανθρώπους που σε πληγώνουν αλλά και ανθρώπους που αξίζει να αφιερώσεις το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου.

Συνεχίζεις να προχωράς και σιγά-σιγά σχηματίζεται ένας λαβύρινθος που ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, όπως και ποτέ δε μπορείς να γυρίσεις πίσω. Λαβύρινθοι με πόρτες άλλων που μπλέκονται μεταξύ τους και πολλές φορές έχουν την ίδια πορεία με τον δικό σου έστω και για λίγο. Τι γλυκόπικρο ταξίδι.

Αν καταφέρεις έστω για λίγο, να κοιτάξεις το λαβύρινθο που έχεις δημιουργήσει από ψηλά, τότε θα καταλάβεις ότι έχεις φτιάξεις ένα αριστούργημα που είναι μοναδικό. Σαν ένα πίνακα ανεκτίμητης αξίας. Μία δικιά σου Μόνα Λίζα από πόρτες!

Σε κάθε αγαπημένο μου πρόσωπο.
Καλώς ήλθατε στη δικιά μου Μόνα Λίζα φτιαγμένη από τις πόρτες που επέλεξα ή με επέλεξαν αυτές!

Σε ευχαριστούμε πολύ Α.

Advertisements